Obedience or Resistance: Muslim Conception of Time as a Reaction to the Authoritarian Turkish Modernization

Abstract

Sosyal tarih yazımına daha çok vurgu yapan çalışmalarla birlikte Türk modernleşmesi okumaları çeşitlense de din-devlet-toplum ilişkileri göz önüne alındığında literatürdeki alternatif okumaların sayısının yetersizliği dikkat çekmektedir. Bu yetersizlikten hareket eden bu çalışma, tek parti döneminde taşrada ulema ve sufiler tarafından gerçekleştirilen farklı bir muhalefet türünün varlığını ve bu muhalefet türünü analiz etmenin imkânını sorgulamaktadır. Ana akım literatürde, ulema ve sufilerin modernleşmeci reformlara karşı reaktif ve toplumsal bir eylemliliğe girmemeleri pasifizim veya boyun eğme olarak yorumlanmıştır. Bu çalışma bahsedilen figürlerin gelenekle olan ilişkisine, farklı zaman algılarına, farklı gerçeklik algılarına ve verdikleri haysiyet ve prestij mücadelesine odaklanarak, bunların modern dışı bir eylemlilik ve muhalefete karşılık geldiğini iddia etmektedirAbstract: While considerations of Turkish modernization become more varied through studies with a social historical perspective, the limited number of alternative readings of the relationship between religion, state, and society is remarkable. Taking this as a departure point, this study investigates the possibility of analyzing the essence and existence of the different kind of opposition practiced by the ulema and sufis during the single-party period. In mainstream literature, the ulema and sufis’ lack of reactive and communal agency against the modernizing reforms has been evaluated as pacifist or conformist. This study focuses on the relationship of these figures to tradition, their different understanding of time and reality, their struggle for dignity and social prestige, and claims that they ultimately form part of an agency and an opposition that is non-modern.