Psikolojik sağlamlığın yordayıcıları olarak bağlanma stilleri, stresle başa çıkma tarzları ve problem çözme becerileri

Abstract

Bu çalışmanın amacı psikolojik sağlamlığın bağlanma stilleri, stresle başa çıkma tarzları ve problem çözme becerileri ile ilişkisini incelemektir. Çalışmanın örneklemi yaşları 18-65 arasında değişen 239’u kadın (%61,9), 147’si erkek (%38,1) 386 yetişkin bireyden oluşmaktadır. Verileri toplamak amacıyla Demografik Bilgi Formu, Stresle Başa Çıkma Tarzları Ölçeği, İlişki Ölçekleri Anketi, Ego Sağlamlığı Ölçeği ve Problem Çözme Envanteri kullanılmıştır. Değişkenler arası ilişkileri değerlendirmek amacıyla korelasyon analizi ve psikolojik sağlamlık düzeyinin yordanmasına yönelik hiyerarşik regresyon analizi gerçekleştirilmiştir. Ayrıca araştırmanın temel değişkenleri demografik bilgiler çerçevesinde de değerlendirilmiştir. Psikolojik sağlamlık ile bağlanma stilleri, stresle başa çıkma tarzları ve problem çözme becerileri arasında 0,10 ile 0,51 arasında değişen korelasyonlar bulunmuştur. Yapılan hiyerarşik regresyon analizine göre, bağlanma stillerinden güvenli ve kayıtsız bağlanma psikolojik sağlamlığı %8 düzeyinde yordamaktadır. Modele problem çözme becerileri eklendiğinde bağlanma stilleri ile birlikte psikolojik sağlamlığı %21 düzeyinde yordamaktadır. Son olarak modele stresle başa çıkma tarzları eklendiğinde, bağlanma stilleri ve problem çözme becerileri ile birlikte psikolojik sağlamlığı %30 düzeyinde yordadığı sonucuna ulaşılmıştır. Sonuç olarak, problem çözme becerileri ve stresle başa çıkma tarzlarının psikolojik sağlamlığı kayda değer bir düzeyde açıkladığı görülmektedir. Mevcut çalışmadan elde edilen bulgular, psikolojik sağlamlığın geliştirilmesi ve sürdürülmesi için kişilerin bağlanma stillerinin yanı sıra etkili problem çözme becerilerine sahip olmalarının bununla birlikte işlevsel başa çıkma tarzlarından özellikle kendine güvenli ve sosyal destek arama yaklaşımlarını kullanmanın önemine işaret etmektedir.

The aim of this study is to examine the relationship between psychological resilience and attachment styles, coping strategies with stress, and problem-solving skills. The sample comprises 386 adult individuals, with ages ranging from 18 to 65, including 239 females (61.9%) and 147 males (38.1%). Data collection involved the use of a Demographic Information Form, the Ways of Coping Scale (WCS), the Relationship Scales Questionnaire (RSQ), the Ego Resilience Scale, and the Problem Solving Inventory (PSI). Correlation analysis was conducted to assess relationships between varaibles and a hierarchical regression analysis was conducted to predict levels of psychological resilience. In addition, the main variables of the study were evaluated according to demographic information. Correlations ranging from 0.10 to 0.51 were found between psychological resilience and attachment styles, coping strategies with stress, and problem-solving skills. According to regression analyses, secure and dismissive attachment styles predict psychological resilience at an 8% level. When problem-solving skills were added to the model, along with attachment styles, psychological resilience was predicted at a 21% level. Finally, when coping strategies with stress were included, along with attachment styles and problem-solving skills, the prediction of psychological resilience reached 30%. In conclusion, problem-solving skills and coping strategies with stress significantly contribute to explaining psychological resilience. The findings from current research underscore the significance of individuals possessing effective problem-solving skills, alongside functional coping styles, particularly employing approaches of self-assurance and seeking social support, for the enhancement and maintenance of psychological resilience, in addition to their attachment styles.