Developing Public-Private Partnership Framework for Financing Strategic Infrastructure Investment in Developing Countries: The Case of Libya

Abstract

Altyapı, ticaret ve ticaretin sorunsuz işleyişini kolaylaştırırken aynı zamanda iş fırsatları da yarattığı için iş ekosistemlerinde hayati bir rol oynamaktadır. Orta Doğu ve Kuzey Afrika (MENA) bölgesinin altyapı taleplerini yeterli düzeyde karşılayabilmek için önümüzdeki 2032 yılına kadar 75 ila 100 milyar dolar arasında değişen bir yatırıma ihtiyaç duyulacağı tahmin edilmektedir (Dünya Bankası, 2012, s. 35). Kamusal altyapıların sağlanmasının tarihsel olarak yalnızca kamu sektörü tarafından tedarik edildiği ve finanse edildiği düşünülmüştür. Bununla birlikte, özel sektörün kamu sektörü ile işbirliği içinde altyapı sağlanmasına katılımı, dünya çapında birçok gelişmiş ve gelişmekte olan ülke tarafından altyapı açığını kapatmak, yenilikçiliği ve ekonomik verimliliği artırmak için bir adım olarak kullanılmaktadır. Libya, Kamu-Özel Ortaklığı modellerinin benimsenmesine nispeten sessiz kalan gelişmekte olan ülkelerden biridir. Bu araştırma, Libya'ya özel olarak odaklanarak, gelişmekte olan ülkelerdeki altyapı yatırımlarının finansmanına yönelik bir çerçeve olarak Kamu Özel Ortaklığının potansiyelini incelemekte; çeşitli PPP modellerini, en iyi uygulamaları ve Libya bağlamında bu ortaklıkların sunduğu fırsat ve zorlukların ikiliğini eleştirel bir şekilde analiz etmektedir. Bu zorlukların tespit edilmesine yardımcı olmak amacıyla araştırma, Libya'da Kamu-Özel Ortaklığı katılımının motivasyon faktörlerini ve Libya'daki stratejik altyapı projelerinin değerlendirilmesi çalışmada incelenen diğer bir konu başlığıdır. Araştırma öncelikle Kamu Özel Ortaklığı kavramını tartışıyor, ardından PPP modellerini ve bunların Libya'daki uygulanabilirliğini derinlemesine inceliyor, bunları küresel en iyi uygulamalarla karşılaştırıyor ve hem gelişmiş hem de gelişmekte olan ülkelerdeki örnek olay çalışmalarından içgörüler elde ediyor. Düzenleyici engeller ve güvenlik kaygıları gibi Libya ortamına özgü zorluklar ayrıntılı olarak tartışılıyor. Daha sonra araştırma, PPP'ler için elverişli bir ortamın teşvik edilmesi için gereken yasal, kurumsal ve operasyonel çerçevelerin ana hatlarını çizerek, Libya'ya özel PPP modelini önermektedir. Araştırma, hükümet tarafından önerilen tüm ortaklık projelerini denetleyecek merkezi bir otorite olacak, Libya Kamu-Özel Ortaklıkları Otoritesi olarak anılan yeni bir kamu kuruluşunun kurulması çağrısında bulunuyor. Model, etkili bir şekilde uygulanmasını sağlamak için politika önerileri ve düzenleyici yönergelerle desteklenen, Libya'nın altyapı açığını kapatacak bir çözüm olarak konumlandırılıyor. Bu araştırma aynı zamanda gerekli görevleri tanımlamakta ve Kamu-Özel Ortaklıklarının faydalarını optimize etmek için gerekli olan tavsiyeleri içermektedir. Bu modelin uygulanmasını engelleyebilecek potansiyel engellere ışık tutuyor ve bu engellerin üstesinden gelmek için stratejiler sunuyor.

Infrastructure plays a vital role in the business ecosystems as it facilitates the smooth operation of trade and commerce, while also creating job opportunities. It is estimated that the Middle East and North Africa (MENA) area is projected to require an annual investment ranging from $75 to $100 billion, over the next two decades in order to adequately address its infrastructure demands (World Bank, 2012, p. 35). Traditionally, the responsibility for procuring and funding public infrastructure rested solely with the public sector. Nevertheless, there has been a shift towards involving the private sector in infrastructure provision through collaborative efforts with the public in many developed and developing countries around the world in a step to bridge the infrastructure gap, enhance innovation and economic efficiency. Libya is one of those developing countries that remained relatively silent toward the adoption of Public Private Partnership models. This research examines the potential of Public Private Partnership as a framework for funding infrastructure investment in developing countries, with special focus on Libya by critically analyzes the various models of PPPs, best practices, and the dichotomy of opportunities and challenges these partnerships present in the Libyan context. To assist in detecting these challenges, the research studies the motivation factors for Public-Private Partnership engagement in Libya, and assessment of infrastructural strategic projects in Libya. The research firstly discusses the concept of Public Private Partnership, then delves into the PPP models and their applicability in Libya, contrasting them with global best practices and drawing insights from case studies in both developed and developing countries. The challenges specific to the Libyan environment, such as regulatory hurdles and security concerns, are discussed in detail. Then, the research propose tailored PPP model for Libya, outlining the legal, institutional, and operational frameworks required to foster a conducive environment for PPPs. The research calls for establishing a novel public entity referred to as the Libyan Authority for Public-Private Partnerships, to be a central authority that supervises all partnership projects proposed by the government. The model is positioned as a solution to bridge Libya's infrastructure gap, backed by policy recommendations and regulatory guidelines to ensure its effective implementation. This research also delineates the necessary tasks and suggests recommendations essential for optimizing the benefits of Public-Private Partnerships. It shines a light on potential obstacle that could impede the implementation of this model and offers strategies to overcome these hurdles.