An investigation into the relationship between learners' emotional intelligence and willingness to communicate in terms of gender in the Turkish EFL classrooms

Abstract

Language is a tool of great importance for communication in the world. That is why language teaching and learning are also of vital importance. Within related literature, there are many methodologies and strategies found to improve learners' communication skills in a foreign language. Emotional intelligence is considered as a factor that affects success in life and recent research demonstrates that language learning and communication are some of these areas. This study was conducted to explore whether there is a relationship between emotional intelligence, willingness to communicate, and gender in English Preparatory School. 120 preparatory school students filled out the Bar-On Emotional Quotient Inventory (EQ-i) Adapted Version and MacIntyre et al. (2001)' L2 Willingness to Communicate Scale (WTC) (Adapted Version). Afterward, to find out if the differences which may be statistically significant or not, the findings were analysed by using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) independent sample t-tests and Pearson Correlation Analysis. The results revealed that female students' interpersonal performance was better than male students' interpersonal performance and individuals' WTC and its subscales, except for the willingness to speak, were affected by gender. According to the Pearson Correlation Analysis, for male students, it was found that there was a negative correlation between (1) WTC and intrapersonal intelligence, (2) willingness to read and intrapersonal intelligence, (3) willingness to write and EQ and intrapersonal intelligence. For female students, there was a significant correlation between (1) WTC and general mood, (2) willingness to speak and adaptability, (3) willingness to write and general mood, (4) willingness to comprehend, and general mood. It can be concluded gender made a difference through subcomponents of emotional intelligence and willingness to communicate. Based on these findings, pedagogical implications have been proposed to promote the learning of students.

Dil, dünyada iletişim için büyük önem taşıyan bir araçtır. Bu nedenle dil öğretimi ve öğrenimi de hayati bir öneme sahiptir. İlgili literatür boyunca, öğrencilerin yabancı dilde iletişim becerilerini geliştirmek için bulunmuş birçok yöntem ve strateji vardır. Duygusal zekânın, yaşamın birçok alanında başarıyı etkilediği düşünülmektedir ve son araştırmalar, dil öğrenme ve iletişiminin bu alanlardan biri olduğunu göstermektedir. Bu çalışma, İngilizce Hazırlık Okulu öğrencilerinin duygusal zekâ, iletişim kurma istekliliği ve cinsiyetleri arasında bir ilişki olup olmadığını araştırmak için yapılmıştır. 120 hazırlık okulu öğrencisi, Bar-On Duygusal Bölüm Envanteri (EQ-i) (Uyarlanmış Versiyon) ve MacIntyre, vd. (2001) İkinci Dilde İletişim İstekliliği Ölçeğini (Uyarlanmış Versiyon) tamamlamıştır. Daha sonra, istatistiksel olarak anlamlı olan veya olmayan farlılıkları bulmak için bulgular, Sosyal Bilimler için İstatistiksel Paket 22 (SPSS 22) bağımsız örnek t-testleri ve Pearson Korelasyon Analizi kullanılarak analiz edilmiştir. Sonuçlar, kadın öğrencilerin kişilerarası performansının erkek öğrencilerin kişilerarası performansından daha iyi olduğunu ve konuşma istekliliği dışında bireylerin İletişim Kurma İstekliliği ve diğer alt ölçeklerinin cinsiyetten etkilendiğini ortaya koymuştur. Pearson Korelasyon Analizine göre, erkek öğrenciler için (1) iletişim kurma istekliliği ve içsel zekâ, (2) okuma istekliliği ve kişilerarası zekâ, (3) yazma istekliliği ve EQ/kişilerarası zekâ arasında negatif bir ilgileşim olduğu bulunmuştur. Kadın öğrenciler için ise, (1) iletişim kurma istekliliği ve genel ruh hali, (2) konuşma istekliliği ve uyum, (3) yazma istekliliği ve genel ruh hali, (4) kavrama istekliliği ve genel ruh hali arasında pozitif anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Duygusal zekâ, iletişim kurma istekliliği ve alt bileşenler için cinsiyetin bir fark yarattığı sonucuna varılabilir. Bu bulgulara dayanarak, öğrencilerin öğrenmesini teşvik etmek için pedagojik uygulamalar önerilmiştir.