Türk ceza muhakemesi hukukunda delil değerlendirme yasağı

Abstract

Delil değerlendirme yasakları Türk Ceza muhakemesi Kanunu ve uygulamasında yerleşik bir kurumdur. Ancak bu kurumun hukuki esası ve pratik etkisi 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu döneminden beri tartışmalıdır. Çalışmamızda ele alacağımız ana meseleler arasında hukuka aykırı delil değerlendirme yasağı, bu yasağın tarihi gelişimi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’ndaki delil değerlendirme yasaklarının düzenlenişi ile uygulamada delil değerlendirme yasaklarının kapsam ve sınırları yer almaktadır. Ayrıca özel kişiler tarafından elde edilen delillerin durumu ile hukuka aykırı delillerin uzak etkisi de çalışmada ele alınan konular arasında yer almaktadır. Buna ilave olarak, Türk ceza muhakemesi hukukunda delil değerlendirme yasağına yönelik yargı içtihatlarının yanı sıra doktrinde delil değerlendirme yasaklarına ilişkin yaklaşımlar da izah ve tahlil edilmektedir.

Illegally obtained evidence, that is, exclusion of the improperly obtained evidence is one the well-established legal institutes of the Turkish Criminal Procedure Law. Thus being so, legal nature and the practical effect of the institute have been debated since the era of former Criminal Procedure Code (no. 1412). In our study we will deal with, among others, main issues concerning the exclusionary rules in Turkish Criminal Procedure Law, namely, its historical development, exclusionary rules contained in the Turkish Criminal Procedure Code (no. 5271), and its ambit and delimitation in jurisprudence. Furthermore we will analyze the legal status of evidence obtained by private persons and the doctrine of fruits of poisonous tree. In addition to this, besides the case laws on assessment restriction for evidences in the Turkish criminal procedure law, the approaches with regard to the assessment restrictions in doctrine shall also be elaborated and analyzed.