Hükümlü çocuklar: İstanbul ve Ankara Çocuk Eğitimevi örneği

Abstract

Çocuk suçluluğu ekolojik bir perspektifle incelenmesi gereken toplumsal bir sorundur. Türkiye’de çocuklar için ceza sorumluluk yaşı 12-18 yaş arası olup, hükümlü çocukların hükümlülük süreçlerini tamamlayacağı kurumlar çocuk eğitimevi olarak adlandırılmaktadır. Genel amacı çocuk eğitimevlerinde kalan hükümlü çocukların genel özellikleri ile onları suça sürükleyen risk faktörlerinin belirlenmesi olan bu çalışma T.C. Adalet Bakanlığı’na bağlı Ankara (82) ve İstanbul Çocuk Eğitimevleri’nde (42) bulunan toplam 124 erkek hükümlü çocukla yürütülmüştür. Nicel araştırma deseninde olan bu çalışmada veriler SPSS 21.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Yapılan frekans analizleri sonucuna göre çocukların ailelerinin ekonomik durumu ile anne-babalarının eğitim düzeyi oldukça düşüktür. Mala yönelik suçların ağırlıklı olduğu çalışmada hükümlü çocukların aile ve akran çevrelerinde de suç öyküsü bulunmaktadır. Çocuklar en çok akran çevresinin suça sürüklenmede etkisi olduğunu düşünmektedir. Birçoğunun suça sürüklenmeden önce sokakta yaşama ve hizmet ile sanayi sektörü ağırlıklı olmak üzere çalışma deneyimi olmuştur. Hükümlü çocuklar kurumda kaldıkları sürece en çok ailelerinin eksikliğini hissettiklerini belirtmişlerdir. Çocukların akran çevrelerinde oldukça fazla suç öyküsünün bulunması ve kurumdan çıktıktan sonra tekrar aynı çevreye dönme riskine karşı hükümlülük sonrası denetleme hizmetleri arttırılarak mükerrer suçlu olmalarının önüne geçilmelidir. Ayrıca çocukları suça sürükleyen risk faktörlerini anlayarak, sistemlerle ilişkilerini belirleyecek multidisipliner araştırma projelerine gereksinim duyulmaktadır.

Juvenile delinquency is a social problem that should be examined from an ecological perspective. In Turkey, the age of criminal responsibility for juveniles is 12 to 18 and the institutions where they complete their sentence are called çocuk eğitimevi (juvenile reformatory). The main purpose of this research is to determine the general characteristics of convicted children and the risk factors that drove them into crime. The study was carried out with a sample of 124 children, (82) residing in the Ankara and (42) in Istanbul juvenile reformatories operating under the Republic of Turkey Ministry of Justice. This study was conducted according to the quantitative research design and, the data were analysed by using the SPSS 21.0 program. According to the results of frequency analysis, the economic status and the education level of their parents is very low. In the study that prioritizes crimes against property, the family and peer circles of convicted children also have a criminal entanglement. Most of the children participating in the survey believe that their peer environment pushed them into crime. Many convicted children had experience living on the street and working mainly in the service and industrial sectors. Convicted children stated that they mostly miss their families during their stay in the institution. Due to the high rate of criminality of the convicted children’s peer circles and against the risk of returning to the same environment after their release, it is imperative to increase post-conviction supervision services to avoid reoffending. Moreover, to understand the risk factors that pushed children to crime and to determine their relation with systems, multidisciplinary research projects are necessary.