Türk sosyolojisinde bir öncü isim: Prens Sabahattin

Abstract

Prens Sabahattin, Ziya Gökalp ile birlikte Türk Sosyoloji geleneğinde iz bırakan seçkin simalardan biridir. O hem bir sosyolog hem de bir düşünce insanı olarak Türkiye’nin Nasıl Kurtarılacağına dair geliştirdiği tezlerle, hem sosyoloji kültürümüze hem de düşünce atlasımıza derin bir iz bırakmıştır. Yaşadığı çalkantılı dönem itibariyle de Türkiye’nin yenileşme sürecine görüşleriyle katkıda bulunmuştur. Paris’te Osmanlının kurtuluşu yolunda tezler geliştirmiş, toplumsal yapının dönüşmesi gereğinden söz ederek soruna toplumbilimsel bir nokta koymuştur. Osmanlı toplum yapısının ihyası ve Anglosakson örneğinde olduğu gibi bireyci, hür teşebbüsçü bir eksende, merkezdışı bir yönetim anlayışı ile düzlüğe çıkabileceğini savunmuştur. İttihatçı aydınlarla yöntemsel ayrılığa düşmüş olan Prens, fikirleriyle Osmanlı toplum yapısında köklü değişiklikler yapmak suretiyle, devlete yaslanmayan, özgür ve güçlü bireyler ve etkili bir sivil toplum arzulamıştır.

Prince Sabahattin is one of the prominent figures that left a mark in the Turkish sociology tradition, As a sociologist and thinker, he and made a lasting impression on our culture of sociology and atlas thought with the theses he developed on How to Save Turkey. By means of the turbulent period he lived in, he contributed to the modernization process of Turkey with his onions. He developed theses in Paris on the way of liberation of the Ottoman Empire, and he made a sociological end to the problem by stating the necessity of the transformation in the social structure. He supported the problems can be solved in a private enterprise axis and by an eccentric understanding of administration that can be seen in the example of reclamation of Ottoman social structure and individualistic Anglo-Saxon example. The Prince, who had procedural divergence with Ittitahcı (Unionist) intellectuals, desired free and strong individuals and effective civil society which does not depend on the state by means of making changes in the ideas of making changes in the social structure of the Ottoman Empire.