Shariah Governance Frameworks for Equity Crowdfunding: An Analysis and Proposal

Abstract

The rapid expansion of equity crowdfunding in Türkiye has revealed a significant demand from investors for Shariah-compliant opportunities. However, the absence of a formal Shariah governance framework has created critical vulnerabilities, including erosion of trust, information asymmetry, a clear legal void and ambiguity of liability, inadequate due diligence, reputational and sustainability risks, unnecessary operational burden, voluntary financial exclusion, and systemic risk, which undermine the integrity of this emerging market. This study addresses this governance deficit through a qualitative analysis grounded in a critical literature review. Its primary contribution is twofold: first, it systematically maps the specific Shariah governance challenges inherent in Türkiye's crowdfunding ecosystem; second, it proposes three distinct, practical governance models to resolve them. These models are: (1) the Two-Tier Shariah Governance Model, which establishes a central authority and specialized platforms; (2) the Hybrid Model, which integrates an "Islamic window" into existing platforms; and (3) the Outsourced Shariah Governance Model, which standardizes third-party compliance verification. The implementation of any of these frameworks would institutionalize trust, mitigate risk, and foster the sustainable development of equity crowdfunding in Türkiye, serving as a template for other jurisdictions facing similar challenges.

Türkiye’de paya dayalı kitle fonlamasının hızla yaygınlaşması, yatırımcılar arasında İslami ilkelere uygun fırsatlara yönelik önemli bir talebin varlığını ortaya koymuştur. Ancak, bu alanda resmi bir Şer’i yönetişim mekanizmasının bulunmayışı; güven aşınması, bilgi asimetrisi, hukuki boşluk ve sorumlulukların belirsizliği, yetersiz durum tespiti, itibar ve sürdürülebilirlik riskleri, gereksiz operasyonel yükler, gönüllü finansal dışlanma ve sistemik risk gibi bu yeni piyasanın genelini zayıflatan kritik zafiyetler yaratmaktadır. Bu çalışma literatür taraması ve tematik analize dayalı nitel bir yöntem kullanarak söz konusu yönetişim eksikliğini ele almaktadır. Araştırmanın literatüre temel katkısı iki yönlüdür: Birincisi, Türkiye’nin kitle fonlama ekosistemine özgü Şer’i yönetişim sorunlarını sistematik olarak haritalandırmak; ikincisi ise bu sorunları çözmek üzere üç özgün ve pratik yönetişim modeli önermektir. Bu modeller; (1) merkezi bir üst kurul ile bu kurula bağlı platformlar özelinde oluşturulan kurulları içerecek şekilde oluşturan İki Aşamalı Şer’i Yönetişim Modeli, (2) mevcut platformlara bir "katılım penceresi" entegre eden Hibrit Model ve (3) bağımsız kuruluşlarca verilen uygunluk teyidini standart hale getiren Dış Kaynaklı Model. Bu modellerden herhangi birinin uygulanması, Türkiye'de paya dayalı kitle fonlamasının sürdürülebilir gelişimini teşvik edecek, riski azaltacak, güveni kurumsallaştıracak ve benzer zorluklarla karşılaşan diğer ülkeler için bir örneklik teşkil edecektir.