Oral corrective feedback in higher education: The relationship between beliefs and practices of English language instructors

Abstract

Oral Corrective Feedback (OCF) has a facilitative role in language learning, according to many studies. The central feedback provider in class is the teacher, which evinces the significance of teachers' beliefs on the notion. This study aimed to discover EFL instructors' beliefs about CF effectiveness, the CF types they prefer, the frequency and timing of OCF, and the error types they specifically respond to. It also investigated the relationship between their beliefs and practices of OCF through matches and mismatches between them. The present study employed mixed methods, and the data collection consisted of two stages. In the first stage, the questionnaire, supplying qualitative and quantitative data, was administered to 51 instructors. In the second stage, the same task was also administered to six participants, who contended to participate in the observational study. This stage involved classroom observations, in which their recorded classes were observed online for three periods, each of which lasted 45 minutes. All errors and OCF moves, with those ignored, were typed out. Findings showed that instructors believe in CF effectiveness. Recasts have been the prevailing CF type regarding instructors' practices confirming beliefs, and in this context, a significant correlation between beliefs and practices was found. For CF timing, instructors preferred immediate feedback more than delayed, but they stated to provide the two almost equally by a narrow gap. In practice, they responded to almost all errors immediately displaying the most salient mismatch in the study.

Bu araştırmada, sözel düzeltici geribildirimin dil öğretiminde kolaylaştırıcı bir rolü olduğu ve sınıftaki temel geribildirim sağlayıcıları öğretmenler olduğu için öğretmen inançlarının öğrenme sürecinde oldukça önemli olduğu varsayılır. Araştırmanın amacı, İngiliz dili öğretim elemanlarının sözel düzeltici geribildirim hakkındaki inançlarını ve bu konudaki inançlarıyla, sınıf içi sözlü iletişimler esnasında sağladıkları gerçek geribildirimleri arasındaki ilişkiyi keşfetmektir. Araştırmada karma yöntem kullanılmış olup veri toplama süreci iki aşamadan oluşmuştur. İlk aşamada, sözel düzeltici geribildirimle ilgili inançları ölçmek amacıyla 51 öğretim elemanına bir anket uygulanmıştır. Aynı anket gözlem yapılacak öğretim elemanlarına ayrıca uygulanmıştır. İkinci aşamada, altı öğretim elemanının kayıtlı çevrimiçi dersleri 45 dakikalık üç ders saati boyunca gözlenmiş ve geribildirim sağladıkları veya göz ardı ettikleri tüm hatalar yazıya dökülmüştür. Çalışma, öğretim elemanlarının düzeltici geribildirimin etkililiğine inandığını ve bu konudaki inanç ve uygulamaları arasında yalnızca bir değişken için anlamlı ilişki olduğunu ortaya koymuştur. Sözel düzeltici geribildirim türlerinden yeniden biçimlendirme hem inanç hem uygulamalar açısından en rağbet gören tür olmuştur ve bu kapsamda, inançlar ve uygulamalar arasında anlamlı ve önemli bir korelasyon bulunmuştur. Geribildirimin zamanlaması açısından, anında geribildirim daha fazla tercih edilse de katılımcılar anında ve gecikmeli geribildirimlerin az farkla sağladıklarını ifade etmiştir. Ancak, uygulamada hemen hemen tüm hatalara anında bildirim vermiş olmaları, inanç ve uygulama arasındaki en göze çarpan uyumsuzluk olarak saptanmıştır.