Ergenlerde Öz Şefkat ile Sosyal Bağlılık Arasındaki İlişkide Duygusal Başa Çıkmanın Aracılık Rolü

Abstract

İnsan, doğası gereği sosyal bir varlık olarak toplumsal aidiyet ihtiyacı, sağlıklı bir şekilde yaşam sürme, kendini geliştirme istek ve ihtiyacı hissetmektedir. Bununla birlikte insanın toplumsal dayanışmanın içinde olma zorunluluğu hiç kuşkusuz sosyal bağlılığın önemini artmaktadır. Bu nedenle sosyal bağlılık ile ilgili değişkenlerin belirlenmesi oldukça önemli görülmektedir. Bu çalışmada bunun gereği olarak ergenlerde öz şefkat ile sosyal bağlılık arasındaki ilişkide duygusal başa çıkmanın aracılık rolünün incelenmesi amaçlanmaktadır. Araştırma ilişkisel tarama modelinde gerçekleştirilmiştir. Araştırmaya Şanlıurfa ili Ceylanpınar ilçesinde öğrenim gören 13-18 yaş arasında 186’sı kadın 199’u erkek toplam 385 öğrenci katılım sağlamıştır. Öğrencilerin %,65.2’si (n = 251) 13-15 yaşında, %34.8’i (n = 134) 16-18 yaşındadır. Araştırma verilerini toplamak amacıyla Öz Şefkat Ölçeği Kısa Form (ÖŞÖ-KF), Sosyal Bağlılık Ölçeği, Duygusal Başa Çıkma Ölçeği ve Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Değişkenler arasındaki ilişki yönünü belirlemek amacıyla Pearson Momentler çarpımı korelasyon katsayısı, aracılık rolünün olup olmadığının araştırılması için SPSS Process Macro v4.2 modeli kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda Araştırmada öz şefkat ile sosyal bağlılık arasında pozitif yönde anlamlı ilişki, öz şefkat ile duygusal başa çıkma ölçek puanları arasında pozitif yönde anlamlı ilişki olduğu gözlenmiştir. Bununa birlikte sosyal bağlılık ile duygusal başa çıkma ölçek puanları arasında da arasında pozitif yönlü bir ilişki bulunmuştur. Ergenlerde öz şefkat ile sosyal bağlılık arasındaki ilişkide duygusal başa çıkmanın aracılık rolünün olduğu gözlenmiştir. Bununla birlikte tüm modelin anlamlı olduğu ve sosyal bağlılık üzerindeki toplam varyansın %15’ini açıkladığı görülmektedir. Elde edilen bulgular ana hatlarıyla tartışılmış ve önerilerde bulunulmuştur.

Humans, by nature, are social beings who feel a need for social belonging, a desire and need to live a healthy life, and to develop themselves. However, the necessity of being part of social solidarity undoubtedly increases the importance of social connectedness. Therefore, determining the variables related to social connectedness is considered to be quite important. In this study, the aim is to examine the mediating role of emotional coping in the relationship between self-compassion and social connectedness in adolescents. The research was conducted using a correlational survey model. A total of 385 students, 186 female and 199 male, aged 13-18, studying in Ceylanpınar district of Şanlıurfa province participated in the study. Of the students, 65.2% (n = 251) were aged 13-15, and 34.8% (n = 134) were aged 16-18. The Self-Compassion Scale Short Form (SCS-SF), Social Bonding Scale, Emotional Coping Scale, and Personal Information Form were used to collect research data. The Pearson product-moment correlation coefficient was used to determine the direction of the relationship between variables, and the SPSS Process Macro v4.2 model was used to investigate whether there was a mediating role. The results of the analyses revealed a significant positive relationship between self-compassion and social connectedness, as well as a significant positive relationship between self-compassion and emotional coping scale scores. In addition, a positive relationship was found between social connectedness and emotional coping scale scores. It was observed that emotional coping played a mediating role in the relationship between self-compassion and social connectedness in adolescents. Furthermore, it was found that the entire model was significant and explained 15% of the total variance in social connectedness. The findings were discussed in detail, and recommendations were made.