Hâcibzâde Muhammed Efendi'nin Kavâidü'l-Furkân fî Tecvîdi'l-Kur'ân adlı eserinin edisyon kritiği

Abstract

Hicrî 1099 yıllarında Osmanlı Devleti'nin İstanbul şehrinde yaşamış Hâcibzâde Muhammed Efendi, bir Osmanlı alimidir. Kendisi; kırâat, tecvîd ve ferâiz ilmi hususunda önemli bir yere sahiptir. Hâcibzâde, sahip olduğu kırâat ve tecvîd birikimini Kavâidü'l-Furkân fî tecvîdi'l-Kur'ân adlı eserinde sade bir üslupla telif etmiştir. Hâcibzâde, söz konusu eserinin mukaddime kısmında, kırâat tarihinin temel konularından Kur'ân'ın cemʽi ve istinsah edilmesi, yedi harf meselesi, kırâatlerin teşekkülü, kırâat imamları, Kur'ân harflerinin sayısı ve fazileti, harflerin mahreç ve sıfatları gibi temel konuları, sade bir üslupla ele almıştır. Daha sonra tecvîd kâideleri kırâat imamlarının görüşleriyle beraber zenginleştirilip aktarılmıştır. Eserin hatime kısmında ise vakf-ibtidâ meselesi ve bununla irtibatlandırılan Mushaf imlâsı ele alınmıştır. Söz konusu kısımdaki Resmi Osmanî'ye dair kelimeler, zapt edilmesi için açıklanmıştır. Eserin son kısmında da Kur'ân tilâvetinin adapları üzerinde durulmuş; Kur'ân tilâvetine başlarken hangi salavat ve duâ ile başlanmasına dair birtakım nakillerde bulunulmuştur. Eser son olarak örnek bir hatim duâsı ile son bulmuştur.

Hâcibzâde Muhammed Efendi, who lived in the city of Istanbul in the Ottoman Empire in 1099 Hijri, is an Ottoman intellectual. Itself; It has an important place in the fields of science, culture and science. In his book, Kavâidü'l-Furkan fî tecvîdi'l-Qur'an, Hâcibzâde has copyrighted his accumulation of accumulation and reproach in a simple style. In the holy part of his work, Hâcibzâde, the basic subjects of the history of the Qur'an, are the subjects of the Qur'an and the occupation of the Quran, the issue of seven letters, the formation of the Quran, the imams of the Quran, the number and virtue of the Quran letters, the letters and the adjectives of the Quran. handled in style. Later, the courts of tecjad were enriched and conveyed together with the views of the religious imams. In the hatime part of the work, the issue of foundation-ibtidâ and the Mushaf spelling associated with it are discussed. The words about the official Osmanî in the mentioned section were explained in order to be captured. In the last part of the work, the adaptations of the quran of the Qur'an are emphasized; While starting the recitation of the Quran, some transfers were made about which war and prayer to begin with. Finally, the work ended with an exemplary hatim prayer.