Mizahın ve Popüler Edebiyatın Sınırlarında Bir Yazar: Ercüment Ekrem Talu

Abstract

Ercüment Ekrem Talu, II. Meşrutiyet’ten önce başladığı yazarlık hayatını 1950’lere kadar sürdürmüş, Türk edebiyatının üretken yazarlarından biridir. Oğlu Muvakkar Ekrem’in ifadesiyle Ercüment Ekrem, “bir sanat ailesinin orta kuşağı”dır (Yücebaş, 1957, s. 3). Nitekim dedesi, şair ve edip kimliğiyle tanınan, aynı zamanda Takvim-i Vekayi Nazırlığı yapmış Recai Mehmet Şakir; babası ise Tanzimat dönemi şairi, tiyatro yazarı ve romancısı Recaizâde Mahmud Ek rem’dir. Babasının entelektüel kimliğine ve edebî muhitine bağlı olarak çocuk luk yıllarından itibaren edebiyata merak duyan Ercüment Ekrem, devrinin ünlü ediplerinden Ahmet Midhat Efendi, Mizancı Murat, Samipaşazâde Sezai, Halit Ziya ve Abdülhak Hamid gibi isimlerle hem tanışma hem de onların eserlerini küçük yaşta okuma imkânı yakalamıştır (Talu, 14 Temmuz 1949, s. 1). Onun yazarlık hayatı da küçük yaşlarda başlamıştır. Daha on üç yaşında Çocuklara Mahsus Gazete’de, “İki Öksüzün Sergüzeşt-i Hazînesi” (1901) başlığını taşıyan üç tefrikalık çeviri yayımlamıştır. Tespit edilen bu ilk yazısının akabinde, yine aynı gazetede ağabeyi Nijad’dan kalan hatıraları ve ölümünden duyduğu üzün tüyü kaleme almıştır (Karaca, 1993, s. 14).