Beliren yetişkinlerin romantik yalnızlıkla başa çıkma becerilerinin geliştirilmesi: Bir psikoeğitim programı

Abstract

Bu araştırmanın amacı, beliren yetişkinlerin romantik yalnızlıkla başa çıkma becerilerinin geliştirilmesine yönelik hazırlanan psikoeğitim programının romantik yalnızlık düzeylerine etkisini incelemektir. Araştırma 18-26 yaş arasında olan üniversite öğrencilerinin katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırma kapsamında gönüllü üniversite öğrencileri arasından 10 kişi deney ve 8 kişi ise kontrol grubuna seçilmiştir. Geliştirilen psikoeğitim programının etkililiğinin belirlenmesi için sosyal bilimlerde yalnızlık düzeyini ölçmek için sıklıkla kullanılan UCLA Yalnızlık Ölçeği Kısa Formu ve SELSA-S Sosyal ve Duygusal Yalnızlık ölçekleri kullanılmıştır. Psikoeğitim programına başlamadan önce ve program sonlandıktan sonra hem deney grubuna hem de kontrol grubuna ölçme araçları uygulanmıştır. Araştırmacı tarafından Bilişsel Davranışçı Yaklaşım ve Sanat Terapisi yaklaşımıyla hazırlanan psikoeğitim programı deney grubuna 6 hafta boyunca uygulanmıştır. Kontrol grubuna ise herhangi bir program uygulanmamıştır. Elde edilen verilerin analizinde çalışma grubunun 30'dan az olması nedeniyle non-parametrik testler uygulanmıştır. Deney ve kontrol gruplarının ön test puanlarının ve son test puanlarının ayrı ayrı karşılaştırılmasında Mann Whitney U Testi kullanılmıştır. Ayrıca deney ve kontrol gruplarının ayrı ayrı ön test ve son test puanlarının karşılaştırılması için ise Wilcoxon Sıralı İşaretli Testi kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda deney grubunun ön test ve son test puanlarının anlamlı bir şekilde farklılaştığı ve bu farklılığın ise son test lehine olduğu saptanmıştır. Kontrol grubunda ise ön test son test puanlarının anlamlı bir şekilde farklılaşmadığı görülmüştür. Elde edilen bulgulardan yola çıkılarak önerilerde bulunulmuştur.The aim of this study is to examine the effect of a psychoeducation program designed to develop emerging adults' skills in coping with romantic loneliness on their levels of romantic loneliness. The study was conducted with the participation of university students aged between 18-26 years. Among the voluntary university students, 10 were selected for the experimental group and 8 for the control group. To determine the effectiveness of the developed psychoeducation program, the UCLA Loneliness Scale Short Form and the SELSA-S Social and Emotional Loneliness scales, which are frequently used in social sciences to measure levels of loneliness, were employed. Measurement tools were applied to both the experimental and control groups before starting the psychoeducation program and after its completion. The psychoeducation program, prepared by the researcher using the Cognitive Behavioral Approach and Art Therapy approach, was applied to the experimental group for 6 weeks. No program was applied to the control group. Due to the study group's size being less than 30, non-parametric tests were applied in the analysis of the obtained data. The Mann Whitney U Test was used to compare the pre-test and post-test scores of the experimental and control groups separately. Additionally, the Wilcoxon Signed Rank Test was used to compare the pre-test and post-test scores of the experimental and control groups separately. The analyses revealed that the pre-test and post-test scores of the experimental group differed significantly, with the difference favoring the post-test. In the control group, there was no significant difference between the pre-test and post-test scores. Based on the findings, recommendations were made.