Coping with Romantic Loneliness: The Effectiveness of a Psychoeducational Program for Emerging Adults

Abstract

This study examines the effect of a cognitive behavioral therapy and art therapy-based psychoeducation program designed to improve emerging adults' coping skills with romantic loneliness. The study was conducted with university students between 18 and 26; 10 participants were included in the experimental group, and eight were included in the control group. The program's effectiveness was evaluated using the UCLA Loneliness Scale Short Form and the SELSA-S Social and Emotional Loneliness Scale. The psychoeducation program prepared by the researcher, based on the Cognitive Behavioral Approach and Art Therapy, was applied to the experimental group for six weeks, while the control group did not receive any intervention. The data analysis used non-parametric tests (Mann-Whitney U and Wilcoxon Signed-Ranked Test) because the data were not normally distributed. The results of the study showed a significant difference between the pre-test and post-test scores of the experimental group, and this difference was in favor of the post-test. No significant change was observed in the control group. The findings reveal that psychoeducation programs are effective in developing coping skills for romantic loneliness.

Bu çalışma, genç yetişkinlerin romantik yalnızlıkla başa çıkma becerilerini geliştirmek için tasarlanmış bilişsel davranışçı terapi ve sanat terapisi temelli bir psiko-eğitim programının etkisini incelemektedir. Çalışma, 18 ile 26 yaşları arasındaki üniversite öğrencileriyle gerçekleştirilmiştir; deney grubuna 10 katılımcı, kontrol grubuna ise sekiz katılımcı dahil edilmiştir. Programın etkinliği, UCLA Yalnızlık Ölçeği Kısa Formu ve SELSA-S Sosyal ve Duygusal Yalnızlık Ölçeği kullanılarak değerlendirilmiştir. Araştırmacı tarafından Bilişsel Davranışçı Yaklaşım ve Sanat Terapisi temel alınarak hazırlanan psiko-eğitim programı, deney grubuna altı hafta boyunca uygulanmış, kontrol grubuna ise herhangi bir müdahale yapılmamıştır. Veri analizi, verilerin normal dağılım göstermediği için non-parametrik testler (Mann-Whitney U ve Wilcoxon Sıralı İşaretler Testi kullanılarak yapılmıştır. Çalışmanın sonuçları, deney grubunun ön test ve son test puanları arasında anlamlı bir fark olduğunu göstermiştir ve bu fark son test lehineydi. Kontrol grubunda ise anlamlı bir değişiklik gözlemlenmemiştir. Bulgular, psiko-eğitim programlarının romantik yalnızlıkla başa çıkma becerilerini geliştirmede etkili olduğunu ortaya koymaktadır.