Hatıralarıyla Devrine Işık Tutan Bir Şair: Halit Fahri Ozansoy

Abstract

Halit Fahri Ozansoy (1891-1971) şair, yazar ve gazeteci kimliğiyle tanınan, yaşadığı devrin edebiyat ve basın dünyasında adından söz ettirmiş bir isimdir. Yazı sanatının çeşitli dallarında eser vermesine rağmen her zaman şairliğiyle ön plana çıkan Halit Fahri’nin edebiyata merakı, aile çevresine ve çocukluk yıl larına uzanır. Babası Doktor Fahri Bey, Yadigâr-ı Hâkim, Manzum İşkodra Tarih-i Harbi, Bergüzar-ı Ramazan gibi eserlerin yazarıdır. Küçük yaşta annesini kaybe den Halit Fahri, anneannesinden halk kültürünün motifleriyle süslenmiş ma sallar dinleyerek büyümüştür (Özgül, 1986: 11). Okul yılları da onun edebiyatla yakından ilgilenmesine imkân sağlamıştır. Öyle ki 1904’te Mekteb-i Sultani’ye girmiş, öğretmenleri arasında bulunan Ali Kami [Akyüz]’ün “vezin ve kafiyesi olmayan şiirlerini” tahsis etmiştir. II. Meşrutiyet’in akabinde Tevfik Fikret’in okul müdürü olması da şiire olan şevkini ve sevgisini körüklemiştir (Özgül, 1986: 12). Halit Fahri’nin ilk yazısı, Tevfik Fikret’in Mekteb-i Sultani’de bir mektep dergisi olarak çıkardığı Tiraje’de, “Facia-i Beşerden Bir Levha” (Mart 1910) baş lığıyla yayımlanmıştır. İlk şiiri ise Rübab mecmuasında yayımlanan “Mazideki Aşk İçin Sana”dır (1912). Bu yayınlarını takiben Alemdar gazetesinde ve Yeni Mecmua dergisinde yazıları ile şiirleri çıkmaya başlamış, daha sonra Yeni Mecmua’da bir araya gelen Hececi şairler arasına katılmıştır (Parlatır, 2007: 18).