النقد الحديثي في الكوفة قي النصف الأول من القرن الهجري الثاني

Abstract

Hz. Peygamber'in vefatından sonra sahabenin farklı ülkelere yayılmasıyla beraber rivayetler de yayılmıştır. Kûfe şehri, çok sayıda sahâbenin ikamet ettiği şehirlerden biriydi. Bundan ötürü burada rivayetler çoğaldı. Râvilerin çoğalması ve nakledilen rivayetlerin yaygınlaşmasının yanında, râviler arasında bid'at ve yalanların ortaya çıkmasıyla birlikte, modern tenkid ilmine ivedilikle eğilme ihtiyacı duymuştur. Kûfe'deki âlimler, temel tenkit ilkelerini tesis ederek çabalarını râvilere ve onların nakledilen rivayetlerine yönelttiler. Adalet, doğruluk, esneklik, önyargı ve katılıktan ayrılma ile karakterize edilen bu ilkeleri eleştirilerinde izlediler. Bu çalışmanın amacı, hicrî ikinci asrın ilk yarısındaki ravilerin ve rivayetlerin tenkidine ilişkin Kûfe âlimlerinin beyanlarını ortaya koymaktır. Onların beyanları, temel prensipler, râviler ve nakledilen haberlerle ilgili özel beyanlar olarak ikiye ayrıldı. Bu çalışma, bunları analiz ederek o dönemde Kûfe'deki modern eleştirileri ayırt eden özellikleri belirledi. Bu çalışmada, tümevarım yönetimi, tarihsel, tümdengelim yöntemi ve analitik bir yaklaşım kullandı. Araştırma sonucunda Kûfe âlimlerinin râvilerin ve rivayetlerin tenkitlerinde tarihî bir yöntemden yararlandıkları sonucuna varılmıştır. Süfyan es-Sevrî'nin ve ardından A'meş'in bu konuda öne çıkan münekkidler olduğu görülmüştür.

The spread of the Companions in different countries after the death of the Prophet, peace be upon him, led to the spread of the narration, and the city of Kufa was one of the cities in which many the Companions lived. The Hadithists who directed Kufa scholars towards the narrators and their narrations, so they originated critical foundational arguments, so they followed them in their criticism, that criticism that was characterized by fairness, accuracy, and flexibility, and moved away from reaping and stagnation, and for that the Kufa scholars used the most possible means to verify the news. This study aimed to extract the words of Kufa scholars in the criticism of narrators and narratives in the first half of the second Hijri century. In Kufa at that time, and this study relied on the inductive, historical, deductive, and analytical method. The study concluded that the scholars of Kufa used the historical approach in their criticism of the narrators and the narrators, and that Sufyan al-Thawri and then al-A'mash were the most vocal critics in that regard. The study recommends that more attention be paid to the issue of hadith criticism.