Kriz zamanlarında sosyal mesafe

Abstract

Bu makale, doğal ve sosyal felaketlerin ya da başka bir deyişle krizlerin sosyal mesafe üzerindeki etkileri konusunda sosyolojik bir tartışma yapmayı amaçlamaktadır. Tartışmanın çıkış noktasını, kriz dönemlerinde normal hayat seyrinin ve bunu düzenleyen normların geçersiz ve kullanışsız olduğu fikri oluşturmaktadır. Kriz, günlük ezber ve rutinlerin bozulmasını beraberinde getirir. Normal zamanlarda geçerli olan sosyal mesafe ölçüleri kriz dönemlerinde anlamlı olmaktan çıkar ve hatta sakıncalı bir hale gelir. Bu nedenle insanlık sadece normal dönemlerde geçerli olan normları değil, kriz dönemlerinde de geçerli olabilecek normları üretmiş ve gerektiğinde bunları uygulamıştır. Krizin etkileri, niteliğine bağlı olarak değiştiği gibi, kısa ve uzun süreli olmasına bağlı olarak da farklılaşmaktadır.

This article aims to have a sociological discussion about the effects of natural and social disasters, or crises on social distance. The starting point of the discussion is the idea that the normal life course and the norms that regulate it during periods of crisis are invalid and unusable. The crisis brings with it the disruption of daily routines. Social distance measures, which are valid in normal times, do not make sense during crisis periods and even become objectionable. For this reason, humanity has produced not only the norms that are valid in normal periods, but also the norms that can be valid in times of crisis, and activates them when necessary. The effects of the crisis differ depending on the nature of the crisis, as well as being short and long term.