Dissociative Identity Disorder and Its Relationship with Other Diagnoses

Abstract

Dissociative identity disorder is the most complex, severe, and chronic condition within the category of dissociative disorders. The core issue in dissociative identity disorder involves significant divisions and discontinuities in an individual's memory, behavior, emotions, consciousness, and identity, which typically function as a cohesive whole. These dissociative experiences lead to impairments in various psychological functions and are often accompanied by other psychological disorders. Compared to other mental health conditions, environmental factors play a more prominent role in the development of dissociative identity disorder. This is primarily because the etiology of dissociative disorders is closely linked to repeated, systematic, and traumatic experiences, particularly during childhood. Historically, dissociative identity disorder has been diagnosed late, and its association with trauma has often been overlooked. The presence of alter identities and the challenges in recognizing dissociative identity disorder have contributed to this oversight, resulting in a delay in exploring the connections between dissociative identity disorder and other diagnoses. This study aims to investigate the history, diagnostic criteria, treatment approaches, and dissociative aspects of dissociative identity disorder, as well as its relationships with other mental health disorders. Notably, dissociative identity disorder has strong associations with conditions such as post-traumatic stress disorder, schizophrenia, borderline personality disorder, somatization, eating disorders, and attention deficit hyperactivity disorder. The interplay between these diagnoses and dissociative identity disorder is examined through the lens of shared symptoms, comorbidity, etiology, and epidemiology. The delayed recognition of the diagnostic and therapeutic protocols for dissociative identity disorder and the consequent neglect of its relationship with other disorders in the literature underscore the significance of this study. By highlighting these connections, we can enhance our understanding and improve the treatment of individuals affected by dissociative identity disorder and its comorbid conditions.

Dissosiyatif kimlik bozukluğu dissosiyatif bozukluklar içerisinde en kapsamlı, ağır ve kronik olan bozukluktur. Dissosiyatif kimlik bozukluğunda temel problem örüntüsü normalde bütün halinde olması gereken kişinin bellek; davranış, duygu, bilinç ve kimliğinde bölünmeler ve süreksizlik olmasıdır. Bu ayrışma ve bölünmelerin görülmesi kişide pek çok alanda psikolojik işlevlerin zarar görmesine ve ek olarak kişide diğer psikolojik bozuklukların görülmesine neden olmaktadır. Dissosiyatif kimlik bozukluğunun oluşmasında diğer tanılara kıyasla çevresel etkenlerin görülme durumu daha sıktır. Bunun nedeni dissosiyatif bozukluğunun etiyolojisinde özellikle çocukluk çağında yaşanılan tekrarlı; sistematik ve yineleyici travmatik deneyimlerin yatmasıdır. Dissosiyatif kimlik bozukluğunun tarihsel akışına bakıldığında tanısal olarak geç farkedildiği, travma ile olan ilişkisinin ihmal edildiği görülmektedir. Alter kimliklerin varlığının ve dissosiyatif kimlik bozukluğunun zor farkedilmesinin bu duruma etki ettiği düşünülürken, bu durum diğer tanılar ile dissosiyatif kimlik bozukluğu ilişkisinin araştırılmasında da gecikmeye neden olmuştur. Bu nedenle bu araştırmada dissosiyatif kimlik bozukluğunun tarihçesi, tanısal kriterleri, tedavisi ve dissosiyasyon gibi kavramların yanı sıra diğer tanılarla ilişkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Travma, travma sonrası stres bozukluğu, şizofreni, sınırda kişilik bozukluğu, somatizasyon, yeme bozukluğu, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu gibi ele alınan diğer tanılar özellikle dissosiyatif kimlik bozukluğu ile arasında kuvvetli ilişkinin bulunduğu tanılardır. Değerlendirilen bu tanıların dissosiyatif kimlik bozukluğu ile ilişkisi ortak belirtiler; eştanı durumu, etiyoloji, epidemiyoloji gibi bağlamlarla ele alınmıştır. Dissosiyatif kimlik bozukluğunun tanısal ve tedavisel protokollerinin geç tanınması; bu nedenle diğer tanılar ile olan ilişkisinin alanyazında ihmal edilmesi araştırmanın önemini ortaya koymaktadır.