Müşterek faillikte sınırın aşılması ve şahısta hata

Abstract

Türk Ceza Kanunu’nun m. 37/1. fıkra hükmüne göre müşterek faillik kurumu, suçun kanuni tanımında yer alan fiilin birlikte gerçekleştirilmesidir. Müşterek faillik vakalarında failler, bir suçun icrası için birlikte hareket etmekte ve böylece tek bir failden ziyade suça iştirak edenlerin her biri fiil üzerinde hakimiyet tesis etmektedir. Müşterek failliğin temel unsuru olan birlikte suç işleme kararı ve suçun üzerinde fiili hakimiyetin kurulması unsurlarının tespiti ve genel olarak müşterek faillik ve yardım edenin ayrılmasında öteden beri çeşitli teoriler ortaya konulmuştur. Çalışmamızda önce bu teoriler ele alınacak, akabinde müşterek failliğin unsurları kapsamında teorilerin uygulamaya etkileri değerlendirilecektir. Çalışmamızın esas konusunu ise müşterek faillikte sınırın aşılması ve şahısta hata teşkil etmektedir. Bu kapsamda özellikle müşterek failin sınırı aşması durumunun diğer müşterek faillere isnat edilip edilemeyeceği meselesi ele alınacaktır. Daha sonra müşterek failin şahısta hataya düşerek hareket ettiği vakalarda, bu fiilin diğer müşterek faillere isnadiyeti meselesi değerlendirilecektir.According to article 37 (1) ofthe Turkish Penal Code the institute of co-perpetration requires the joint commission of an offence by several persons. In co-perpetration cases, perpetrators work together in the commission of the offence and thus, the hegemony over the act rests jointly on the co-perpetrators rather than one person. The fundamental denominator of co-perpetration is the element of common plan. Perpetrators acting pursuant to role allocation meted out in a common plan share the responsibility for an offence is then imputed to the particular co-perpetrators. The common plan connects the separate acts of the offenders in a unified whole and each participant is an equal partner in the joint commission of the offence. The element of common plan also delimits the ambit of co-perpetration. In this study we will examine two cases in which the responsibility of the co-perpetrator can be limited. The first such case is deviation of a co-perpetrator from the common plan. As a rule, actions of co-perpetrators that exceed the common plan cannot be attributed to the other participants. In our study, we will examine the responsibility and attribution of deviation from the common plan to the other participants in detail. The second case in this regard the cases in which a participant acts in error in persona. We will also discuss the questions of attribution surrounding this type ofcases.