Bize Bir Masa Ayır Yanakimu: Sait Faik Abasıyanık ve Aleksandra

Abstract

Türk edebiyatı 19. yüzyılda bir değişim evresine girdiği esnada arkasında yaklaşık altı asırlık bir birikimin ürünü olan klasik şiir geleneği durmaktadır. Bu edebiyat içerisinde aşk en çok işlenen tem olduğu gibi sevgili de en sık karşılaşılan tiptir. Modern Türk şiiri için de benzer bir durum söz konu sudur. 19. yüzyılın ikinci yarısından günümüze kadar gelen süreçte sosyo-politik şartların, ekonominin, insana ait değer ve algıların değiştiği, bu değişimin öyle veya böyle şiirlere aksettiği rahatlıkla söylenebilir. Hayatın bütünüyle değiştiği bu zaman diliminde şiirlerde yer alan sevgililerin de dönüşüm geçirmesi kaçınılmaz olmuştur. Bu değişim sürecinde sevgiliyi şekillendiren unsurlarda soyuttan somuta ve genelden özele bir eğilim olduğu göze çarpar. Daha çok sıfatlarıyla öne çıkan sevgiliye artık ismiyle seslenilmesi değişimin kendini gösterdiği alanlardandır. Sait Faik’in şiirlerinde beliren Aleksandra da bunlardan biridir. Edebiyat tarihimizin köşe taşlarından olan Sait Faik Aba sıyanık (1906-1954) modern Türk hikâyesine katkısı geniş kesimler tarafından kabul görmüş bir isimdir. “Bir durum hikâyecisi”, “küçük insanın anlatıcısı”, “hümanist” ya da “bo hem yazar” gibi sıfatlarla tavsif edilen (Armağan, 2013: 76) ve edebiyatımızda Sait Faik hikâyeciliği olarak adlandırılan bir tarz oluşturduğu dile getirilen yazarın göz önünde olmayan yönü ise şairlik vasfıdır. Kuşkusuz bu durumun ortaya çık masında Sait Faik’in Türk edebiyatındaki etkisini hikâye türü etrafında oluşturmuş olması ve onun hakkında yazılanların yine bu tür etrafında toplanması yatmaktadır.