Ergenlerde karar verme becerileri ile mutluluk arasındaki ilişkinin incelenmesi

Abstract

Çalışmanın amacı ergenlerde karar verme becerileri ile mutluluk arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Bu araştırmada nicel araştırma yöntemlerinden survey (tarama) modelinin alt yöntemi olan ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın evrenini İstanbul ili MEB'e bağlı liselerde öğrenim gören tüm öğrenciler oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise Bakırköy, Bağcılar, Bahçelievler ve Küçükçekmece ilçelerinde öğrenim gören 298 (%61,8) kadın, 184 (%38.2) erkek, toplam 482 lise öğrencisi oluşturmaktadır. Verilerin toplanmasında "Kişisel Bilgi Formu", "Ergenlerde Karar Verme Ölçeği (EVKÖ)" ve "Ergenlerde Mutluluk Ölçeği (EMÖ)" kullanılmıştır. Kişisel Bilgi Formundaki değişkenler ile ölçekler arasındaki farklılığı ortaya koyabilmek adına bağımsız gruplarda t-testi analizi ve tek yönlü varyans analizinden faydalanılmıştır. Farklılığın anlamlı olması durumunda LSD (çoklu karşılaştırma) testi yapılmıştır. Karar verme ölçeği ve alt boyutları ile mutluluk ölçeği arasındaki ilişki için Pearson korelasyon analizi kullanılmıştır. Elde edilen sonuçlara göre; ergenlerin karar verme becerileri ile sınıf düzeyi arasında anlamlı bir farklılık görülürken diğer demografik değişkenlerle arasında anlamlı bir farklılık tespit edilmemiştir. Ergenlerin mutluluk düzeylerinin cinsiyet, okul türü ve anne eğitim durumu değişkenlerine göre anlamlı bir farklılaşma sergilediği ancak baba eğitim durumu, yaş ve sınıf düzeyi değişkenlerine göre bir farklılaşma göstermediği belirlenmiştir. Ergenlerin karar verme becerileri toplam ölçek puanları ve mutluluk düzeyleri arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir ilişki olmadığı belirlenmiştir. Ancak mutluluk ile karar verme alt boyutlarından öz-saygı ve ihtiyatlı seçicilik ile pozitif yönde, panik, umursamazlık ve sorumluluktan kaçma ile ise negatif yönde bir ilişki olduğu görülmüştür.

The aim of the study is to examine the relationship between decision-making skills and happiness in adolescents. In this study, the relational survey model, which is a sub-method of the survey model, which is one of the quantitative research methods, was used. The universe of the research consists of all students studying in high schools affiliated to the Ministry of National Education in Istanbul. The sample of the study consists of 298 (61.8%) female and 184 (38.2%) male, totally 482 high school students studying in Bakırköy, Bağcılar, Bahçelievler and Küçükçekmece districts. "Personal Information Form", "Decision Making Scale for Adolescents (EVKÖ)" and "Happiness Scale for Adolescents (EMS)" were used to collect data. In order to reveal the difference between the variables in the Personal Information Form and the scales, t-test analysis and one-way analysis of variance were used in independent groups. If the difference was significant, the LSD (multiple comparison) test was performed. Pearson correlation analysis was used for the relationship between the decision-making scale and its sub-dimensions and the happiness scale. According to the results obtained; While there was a significant difference between adolescents' decision-making skills and grade level, no significant difference was found between other demographic variables. It was determined that the happiness levels of the adolescents showed a significant difference according to the variables of gender, school type and educational status of the mother, but did not show a difference according to the variables of father's education level, age and class level. It was determined that there was no statistically significant relationship between the decision-making skills of the adolescents, their total scale scores and their happiness levels. However, it has been observed that there is a positive relationship with self-esteem and prudent selectivity, which are sub-dimensions of happiness and decisionmaking, and a negative relationship with panic, indifference and avoidance of responsibility.