Evliliğe Yatkınlık ve Mutluluk Arasındaki İlişkinin Farklı Değişkenler Açısından İncelenmesi

Abstract

Bu çalışmada bekar bireylerin evliliğe yatkınlık ve mutluluk düzeylerinin farklı değişkenler açısından incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Katılımcılar, 901’i (%74,1) kadın, 312’si (%25,7) erkek olmak üzere toplam 1213 bekar bireyden oluşmaktadır. Çalışmada ‘’Evliliğe Yatkınlık Ölçeği’’ ve ‘’Mutluluk Ölçeği’’ kullanılmıştır. Ayrıca katılımcıların demografik özelliklerinin belirlenmesi amacıyla ‘’Kişisel Bilgi Formu’’ oluşturulmuştur. Ölçeklerden elde edilen puanların analizinde; frekans ve yüzdelikler, t testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA), pearson korelasyon ve çoklu regresyon analizinden yararlanılmıştır. Çalışma sonuçlarına göre 25-30 yaş aralığındaki bireylerin, ebeveyn iletişimi iyi olanların, olumlu fiziksel algıya sahip olanların ve evliliği kariyer için engel olarak görmeyenlerin mutluluk düzeylerinin daha yüksek olduğu bulunmuştur. Bununla birlikte, 25-30 yaş aralığındaki bireylerin, öğrenci olanların çalışıyor olanlara kıyasla evlilik beklentisinin daha yüksek düzeyde olduğu gözlenmektedir. Buna ilaveten ebeveyn iletişimi iyi olanların ve sosyal demokrat olan bireylerin diğer siyasi görüşleri benimseyenlere göre olumsuz yatkınlık düzeyinin daha düşük olduğu ve düşük evlilik beklentisine sahip olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca olumsuz fiziksel algıya sahip olan ve mantık evliliği yapmak isteyen bireylerin olumsuz yatkınlıklarının daha yüksek olduğu, görücü usulü evlilik yapmak isteyen bireylerin ise evlilik beklentilerinin daha yüksek düzeyde olduğu tespit edilmiştir. Olumsuz yatkınlık ve evlilik beklentisinin mutluluğu yordamadaki rolü incelendiğinde, olumsuz yatkınlığın mutluluğu negatif yönde daha yüksek düzeyde yordadığı, her iki değişkenin de mutluluk üzerindeki varyansın yaklaşık %10’ unu açıkladığı görülmüştür. Araştırmada elde edilen bulgular genel hatlarıyla tartışılmış ve önerilerde bulunulmuştur.

The aim of this study is to examine the marriage tendency and happiness levels of single individuals in terms of different variables. Quantitative research method was used in the study. The study group consists of a total of 1213 single individuals, 901 (74.1%) of whom are women and 312 (25.7%) of whom are men. "Marriage Susceptibility Scale" and "Happiness Scale" were used in the study. In addition, a "Personal Information Form" was created to determine the demographic characteristics of the participants. In the analysis of the scores obtained from the scales; frequencies and percentages, t test, one-way analysis of variance (ANOVA), pearson correlation and multiple regression analysis were used. According to the results of the study, it was found that the happiness levels of individuals between the ages of 25-30, those who have good parental communication, those who have positive physical perception and those who do not see marriage as an obstacle to career have higher happiness levels. However, it is observed that individuals between the ages of 25-30 and those who are students have higher marriage expectations than those who are working. In addition, it was concluded that individuals who have good parental communication and who are social democrats have lower levels of negative predisposition and lower marriage expectations than those who adopt other political views. In addition, it has been determined that individuals who have a negative physical perception and want to make a convenience marriage have higher negative tendencies, while individuals who want to have an arranged marriage have higher marriage expectations. When the role of negative disposition and marriage expectation in affecting happiness was examined, it was seen that negative disposition affected happiness at a higher level in the negative direction and both variables explained approximately 10% of the variance on happiness. The findings obtained in the research were discussed in general terms and suggestions were made.