Alan Günlüğü: Bir Derlemecinin Yol Arkadaşı

Abstract

Çocukluk yıllarımdan itibaren günlük tutmaya büyük bir ilgi duydum. Yaşadıklarımı, gözlemlerimi ve düşüncelerimi yazıya dökmek, onları kayıt altına almak benim için özel bir anlam taşıdı. Belki de bu sebeple, hâlâ birçok çalışmamda kâğıt ve kalemi elime almadan kendimi o işe tam anlamıyla başlamış saymam. Kaç tane günlük biriktirdiğimi hatırlamıyorum, ancak ara sıra açıp okuduğumda, o günlere geri döner, ne yaşadığımı ne hissettiğimi ve nerede olduğumu tekrar keşfederim. Çocukluk saflığı ve ergenlik heyecanıyla yazdığım pek çok günlüğüm oldu. Bu alışkanlık, üniversite yıllarıma kadar devam etti. Sonrasında neden bıraktım, tam olarak bilemiyorum; belki de sosyal medya araçlarının popülerleşmesiyle yazacak farklı platformlar bulmamız etkili oldu. Ancak halk bilimci olmaya karar verip alana çıktığımda, günlük tutma alışkanlığım yeniden gündeme geldi ve unutulmayacak anların kaydedilmesine vesile oldu. Alana çıktığım zamanlarda tuttuğum günlükler ile önceki dönemdekiler arasında büyük farklar olsa da bir halk bilimcinin hem kendisini hem de dış dünyasını değerlendirmesi açısından “alan günlüğü” olarak ifade edilen notların geriye dönüşe imkân tanıması bakımından günlük lerimizle olan bağı kuvvetlidir.