Türkçe öğretiminde teknoloji kullanımı

Abstract

Teknolojinin hatta en eski teknolojik araçların bile dil eğitiminde kullanılmasındaki başarı, eğitimcilerin teknolojik araçları derslerine ne şekilde uyarladığı ile ilgilidir (Davis, 2006). Yani teknolojinin doğası gereği kimi sorunları çözeceğini düşünmek ya da sürece sihirli bir değnek gibi etki edeceğini beklemek yanlıştır. İnternet temelli teknolojilerin temel işlevleri açısından öğrencilerin okuryazarlık becerilerini geliştiremediği belirtilmektedir. Programların doğası gereği, metni işlemeye yönelik bir dosya ya da web sayfası açıldığında öğrencileri telaffuz veya gramer çalışmak, ana fikri bulmak ya da farklı okuryazarlık becerilerini geliştirmek için bir yönlendirme yahut alıştırma bulunmamaktadır (Baker, 2000). Bu noktada dijital teknolojilerin Türkçe derslerine entegre edilmesi, okuryazarlık eğitiminde süreci destekleyen etmenler haline getirilmesi gerektiği görülmektedir. Belirtilen bu süreç de tamamen öğretmenin teknolojiyi derse uyarlama becerisi ile ilgilidir. Buradan hareketle dil öğretiminde teknoloji kullanımı hem öğretmen hem de öğrenci bağlamında farklı becerileri gerektirmektedir. Türkçenin öğretiminde teknolojinin kullanımı konusunda dil öğrenmenin yanı sıra teknolojiyi kullanma becerilerinin de önemli olduğunu söylemek olanaklıdır. Warschauer (2002) teknoloji ile dil eğitiminin ilişkisini ele aldığı çalışmasında, teknoloji dil öğrenme için bir araç mıdır yoksa dil öğrenme teknolojiye erişimde bir araç mıdır, diye sorgular. Sonuçta gerek dilin gerekse teknolojinin birey ve toplumun gelişiminde birer araç olduğunu belirtir çünkü teknolojiyi bir araç olarak kullanıp dili öğrenen bir birey, aynı zamanda teknolojiyi kullanıp o dilde sunulan birçok dijital bilgiyi de edinir. Bu noktada dil becerileri ile teknolojinin birbirini içeren ve birbirinin edinimlerini kolaylaştıran iki farklı beceri olduğu görülmektedir.Birçok araştırmacı eğitimde teknoloji kullanımında sınırlılıkların nedeni olarak öğretmenlerin genellikle internet ve teknolojik araçların sadece ödev hazırlama ve araştırma yapmak için kullanmasına dayalı olduğunu belirtir (Davis, 2006). Garret (1991) ise eğitimde teknoloji kullanımının sınırlılığı konusunda eğitimcilerin vizyonlarının sınırlılığını vurgulamaktadır. Ona göre eğitimciler bu sınırlı vizyonları nedeniyle teknolojiyi etkin bir araç olarak görmek yerine başlı başına bir yöntem olarak etimlemektedir. Oysa teknolojik araçlar birer eğitim yöntemi değil, eğitim yöntemlerinin daha etkin uygulanmasında kullanılabilecek etkin araçlardır.