Evli Bireylerin Manevi İyi Oluşları ile Boşanma Nedenlerine Yönelik Tutumları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Abstract

Bu araştırmanın amacı, evli bireylerin manevi iyi oluşları ile boşanma nedenlerine yönelik tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada ayrıca nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmaya 302'si kadın, 42'si erkek olmak üzere 344 evli birey katılmıştır. Araştırmada "Kişisel Bilgi Formu, İyi Oluşun Maneviyat İndeksi Ölçeği" ve Boşanma Nedenlerine Yönelik Tutum Ölçeği" kullanılmıştır. Ölçeklerden elde edilen puanların analizinde; frekans ve yüzdelikler, t testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA), pearson korelasyon ve çoklu regresyon analizinden yararlanılmıştır. Çalışma sonuçlarına göre katılımcıların %98,8'inin evlilik içinde manevi yaşama önem verdiği görülmektedir. Yapılan analiz sonucunda katılımcıların manevi iyi oluşları ile boşanma nedenlerine yönelik tutumları arasında ilişki bulunamamıştır. Ancak, erkek katılımcıların öz yeterlilik düzeyinin ve manevi iyi oluş düzeyinin kadın katılımcılara göre daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Bununla birlikte, 41-50 yaş grubundaki katılımcıların öz yeterlilik düzeyinin ve manevi iyi oluş düzeyinin 30 yaş ve altındaki katılımcılara göre pozitif yönlü anlamlı farklılık tespit edilmiştir. Ayrıca ekonomik durumu yüksek olan katılımcıların öz yeterlilik düzeyinin ve manevi iyi oluşun toplam düzeyinin ekonomik durumu orta katılımcılara göre daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Boşanma nedenlerine yönelik tutum ölçeğinde uyumlu tutumda 31-40 yaş grubundaki katılımcıların diğer katılımcılardan daha yüksek düzeyde olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Kadın katılımcıların şiddete karşı tutum düzeyinin erkek katılımcılara göre anlamlı farklılık olduğu tespit edilmiştir. Katılımcıların manevi iyi oluşun ve öz yeterlilik düzeyi ile boşanma nedenleri tutumlarından öz yeterlilik düzeyleri ile medya etkisine tepkili tutum düzeyleri arasında anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir

The aim of this study is to examine the relationship between the spiritual well-being of married individuals and their attitudes toward the reasons for divorce. Additionally, a quantitative research method, specifically the relational screening model, was used in the study. A total of 344 married individuals participated in the study, of which 302 were women and 42 were men. The study used the "Personal Information Form," the "Spiritual Well-being Index Scale," and the "Attitudes toward Divorce Reasons Scale." The analysis of the scores obtained from the scales involved frequency and percentage calculations, t-tests, one-way analysis of variance (ANOVA), Pearson correlation, and multiple regression analysis. According to the results of the study, it was found that 98.8% of the participants valued spiritual life within marriage. The analysis revealed no significant relationship between the participants' spiritual well-being and their attitudes toward divorce reasons. However, it was determined that male participants had higher levels of self-efficacy and spiritual well-being compared to female participants. Additionally, participants in the 41-50 age group showed a positive and significant difference in self-efficacy and spiritual well-being levels compared to those aged 30 and below. Moreover, participants with higher economic status had higher levels of self-efficacy and overall spiritual well-being compared to those with medium economic status. The attitude scale toward divorce reasons showed that participants in the 31-40 age group had higher levels of compatible attitudes compared to other groups. A significant difference was found in the attitude levels toward violence, with female participants showing a higher level of concern compared to male participants. Furthermore, a significant relationship was identified between the participants' self-efficacy levels and their attitudes toward the influence of media, with a notable correlation observed.