Sosyal problem çözme eğitim programının ergenlerin karar verme süreçleri üzerindeki etkilerinin incelenmesi

Abstract

Bu çalışmanın amacı sosyal problem çözme eğitiminin 9. sınıf öğrencilerinin kararsızlık puanları üzerindeki etkisini ve bu etkinin kalıcılığını incelemektir. Araştırma bir Anadolu Lisesi’ne kayıtlı 124 öğrenci ile yapılmıştır. B u ö ğrencilere Bacanlı (2005) tarafından geliştirilen Kişisel Kararsızlık Ölçeği uygulanmıştır. Uygulama yapılan öğrencilerden kararsızlık puanı en yüksek olan 20 kişilik bir grup seçilmiş ve bu 20 kişi random bir şekilde deney ve kontrol grubu olarak ikiye ayrılmıştır. Deney grubuna 10 oturumdan oluşan sosyal problem çözme eğitimi verilmiş ve her oturum yaklaşık bir saat sürmüştür. Bu çalışmada deney ve kontrol grubu olan, ön test ve son test uygulaması yapılan deneysel bir dizayn kullanılmıştır. Deney ve kontrol gruplarının kararsızlık puanlarının karşılaştırılması için Mann-Whitney U testi ve grup içi karşılaştırma için ise Wilcoxon testi yapılmıştır. Yapılan analizler sonucunda deney grubunda yer alan öğrencilerin aceleci kararsızlık (z=-2.54, p=.011 ve p<.05), araştırıcı kararsızlık (z=-2.60, p=.009 ve p<.05) ve toplam kararsızlık (z=-2.80, p=.005 ve p<.05) puanlarında anlamlı düzeyde bir azalma görülürken kontrol grubundaki öğrencilerin her üç puan türünde de anlamlı bir değişiklik olmadığı gözlenmiştir. Dolayısıyla uygulanan eğitim programının karar verme durumunu olumlu yönde etkilediği ve kararsızlık puanlarında bir düşüşe yol açtığı söylenebilir. Ayrıca uygulanan eğitim programının kalıcı olup olmadığının incelenmesi amacıyla deney ve kontrol grubuna tekrar uygulanmış olan Kişisel Karasızlık Ölçeği sonuçlarına göre her iki grubun kararsızlık puanlarında anlamlı bir değişikliğin olmadığı görülmüştür. Bu sonuç, uygulanan eğitim programının etkisinin kalıcılığını göstermesi açısından önemli bir bulgudur.

The aim of this study is to examine the effect of social problem-solving training on scores of Grade 9 students the indecision and the persistence of this effect. The research was carried out on the 124 students that are registered to an Anatolian Highschool on 9 the grade students at 2013-2014 academic year. The students were applied the “Scale of Personal İndecisiveness” (Kişisel Karasızlık Ölçeği), which was developed by Bacanlı (2005). The highest of indecisions core from students were selected 20 persons and the students who selected were divided into randomly experimental and control groups. This research, a group guidence program composed of eight sessions was performed to the experiment group and during this time control group did not take any of them. Each session was composed of 1 hour program carried out once a week. Problem solving skill straining is a psycho-educational group intervention which was carried out on experiment group aimed to improve decision making. In this research, it was used an experimental design with being experimental group and control group and applying pretest, posttest and follow up test model. It had been made Mann-Whitney U test for comparing pretest and post test measures of indecisivenesss cores across the groups, and as for intra-group comparisons were performed Wilcoxon test. As the result of analyses performed on the data, while hasty indecisiveness scores (z=-2.54, p=.011 and p<.05), searching indecisiveness scores (z=-2.60, p=.009 and p<.05) and total indecisiveness scores (z=-2.80, p=.005 and p<.05) of the subjects in the experimental group had decreased meaningfully, in three indecisiveness scores of the subjects in the control group hadn't observed meaningfully a distinction. Thus it is possible to say that intervention program was effective on reducing students’ indecisiveness scores. Besides, “Scale of Personal İndecisiveness” was applied again for effectiveness of this intervention. Findings showed that there is no significant difference between posttest and following test scores both control and experiment group. The results demonstrate the continued effects of the intervention.